Ξανά εκεί ...

Ξαναγύρισα...
Και αυτή τη φορά ήξερα ακριβώς που να πάω.
Μπήκα πρώτος, ουσιαστικά περίμενα στην είσοδο πριν να ανοίξει το Μουσείο.
Ανέβηκα απευθείας πάνω και τις βρήκα στη θέση τους να περιμένουν ακόμη, με τα όμορφα πλεγμένα μαλλιά τους.
Πώς μπορείτε να είσαστε τόσο όμορφες ;
Πώς μπορείτε να έχετε τέτοια χάρη ;
Αυτός που σας σμίλεψε ήταν ο Έρωτας.
Έτσι, με αυτές τις σκέψεις, κάθισα ώρα μαζί τους και αυτές λες και κατάλαβαν, κάποια στιγμή -μόνοι μας είμασταν ; - έσπασαν την πέτρινη σιωπή τους και μου μίλησαν.
Η φωνή τους, άρπα και λύρα και αγγέλου ψαλμοί, όλα μαζί.
Μου είπαν για τους αιώνες και τους αέρηδες που χάραξαν και λείαναν τα πανέμορφα πρόσωπα τους, για την πύρινη μπάλα που αφάνισε τον Ναό, για τις κραυγές και τα παρακάλια τους, μπροστά στον άρπαγα, για την οργή τους προς τους μαυροφορεμένους.
Έφυγα ξανά δακρυσμένος. Και ικανοποιημένος.
Μόνο που, να, ήθελα να τις αγγίξω, θα ένοιωθα το δίχως άλλο την καρδιά τους να πάλλεται, αλλά ντράπηκα.