Ακόμη θυμάμαι, το μικρό σωματάκι του, να χωρά στο ένα χέρι μου, όπως το κρατούσα κάτω απ τη βρύση, νεογέννητο και του έκανα μπάνιο.
Και τώρα παίρνει το δικό του δρόμο, ψηλός σαν ένα δέντρο.
Και συ που με ρωτάς, που πάει ο χρόνος που περνάει και αν χάνεται, δεν μπορώ να στο κρύβω πια, σου απαντώ :
- Στην καρδιά μας !
Καλοτάξιδος, αγόρι μου.
πολύ όμορφο! ο χρόνος περπατά ασταμάτητα..δεν μας περιμένει.. αυτή να είναι η γοητεία του για μένα..Αλλά δεν είναι εχθρός μας..απλώς πρέπει να βρούμε το κατάλληλο "κουμπί" του για να τον μάθουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣύμμαχος φίλος και εχθρός.
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλώς ήρθες Cristiana54