"Αφού προτίμησες τον πόλεμο από την ειρήνη και δεν μπορώ να σου αλλάξω γνώμη, ούτε με όρκους ούτε με ικεσίες, τότε πράξε όπως επιθυμείς. Εγώ καταφεύγω στο Θεό. Αν Αυτός αποφάσισε να σου παραδώσει αυτή την πόλη, ποιος μπορεί να Τον εμποδίσει; Αν σου εμφυσήσει στην καρδιά την ιδέα της ειρήνης, θα συμπορευθώ ευχαρίστως. Προς το παρόν, τώρα που έχεις παραβεί τις συμφωνίες που με δεσμεύουν με όρκο, ας ακυρωθούν αυτές. Έτσι θα κλείσω τις πύλες της πόλης. Θα πολεμήσω για τους κατοίκους με όλη μου τη δύναμη. Μπορείς να συνεχίσεις να ασκείς την εξουσία σου, ώσπου ο Δίκαιος Κριτής να μας κρίνει και τους δύο".
Δούκα, Fragmenta, σελ. 245.
Το τελευταίο μήνυμα του Κωνσταντίνου ΙΑ' Δραγάση Παλαιολόγου (1404-1453), προς τον Μωάμεθ τον Β΄, πριν την έναρξη της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης, δείγμα ταπεινότητας, αποφασιστικότητας αλλά και απελπισίας.
Προδομένος από κλήρο και λαό, μετά την προσπάθεια του για την Ένωση των Εκκλησιών, σκοτώθηκε μαχόμενος.
Αυτός, που αν και η αποκομμένη κεφαλή του περιφερόταν
βαλσαμωμένη και γεμισμένη με άχυρα, τρόπαιο,
στις αυλές της ανατολής και απόδειξη της Άλωσης,
γέννησε έναν μύθο, που συσπείρωσε το υπόδουλο Έθνος.
Τον μύθο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά.
Που περιμένει μαρμαρωμένος σε κρυφή σπηλιά το "πλήρωμα του χρόνου". Και τότε θα έρθει Άγγελος Κυρίου και θα τον αναστήσει, για να πάρει πίσω την Πόλη.
Ο Σφραντζής στο Χρονικό του περιγράφει τις τελευταίες του στιγμές, όπως του τις διηγήθηκαν καθώς δεν ήταν αυτόπτης :
«... Ο βασιλεύς ουν απαγορεύσας εαυτόν, ιστάμενος βαστάζων σπάθην και ασπίδα, είπε λόγον λύπης άξιον “ουκ έστι τις των χριστιανών του λαβείν την κεφαλήν μου απ΄ εμού;” ην γαρ μονώτατος απολειφθείς. τότε εις των Τούρκων δους αυτώ κατά πρόσωπον και πλήξας, και αυτός τω Τούρκω ετέραν εχαρίσατο’ των όπισθεν δ΄ετέρος καιρίαν δους πληγήν, έπεσε κατά γης’ ου γαρ ήδεισαν ότι ο βασιλεύς εστιν, αλλ΄ως κοινόν στρατιώτην τούτον θανατώσαντες αφήκαν...».
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου