Emigre'

Το σώμα του σκέφτομαι παγωμένο, στο θάλαμο του νεκροτομείου.
Πότε γεννήθηκε και πού ;
Ποια όνειρα και ελπίδες μάζεψε, με φροντίδα, και τα έχωσε στο λερωμένο του σακίδιο, αυτό που βρέθηκε προσκέφαλο του ;
Ποια μάνα απόψε θα κοιτάζει τα’ άστρα, στην μακρινή Ινδία και θα τον σκέπτεται ;

Δεν θα μάθει ποτέ της, το τραγικό επίλογο της ζωής του, όπως τον διάβασα, μονόστηλο, στις μέσα σελίδες της μικρής τοπικής εφημερίδας.
Δεν θα μάθει για τον γιό της, που πέρασε πεδιάδες και δάση, βουνά και παγετούς, την θάλασσα του Αιγαίου, καβάλα στις μεγάλες προσδοκίες του και σ’ ένα φουσκωτό, να βρει να δουλέψει, να στείλει πίσω χρήματα και πέθανε ένα κρύο βράδυ «… σε ημιτελή οικοδομή, από κρυοπληξία…», μόνος, με προσκέφαλο το σακίδιο του και τυλιγμένος την απόρριψη και μια λεπτή καλοκαιρινή κουβέρτα από "...παρακείμενο κάδο σπουπιδιών..."