Βίργκω

Γραμμένο πριν ογδόντα χρόνια, το αριστούργημα του Κοσμά Πολίτη, «Το Λεμονοδάσος», μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη από την ΕΡΤ, σε σκηνοθεσία Τώνιας Μαρκετάκη, το 1978.
Αμυδρά θυμάμαι το τραγούδι των τίτλων.
Κυρίως, όμως, την σκηνή που η Βίργκω σκυφτή περιποιείται το χέρι του Παύλου.
Δεν μπορώ να θυμηθώ με βεβαιότητα πώς ακριβώς είναι η σκηνή, ίσως να την έχουν νοθεύσει τα χρόνια που πέρασαν και η ερωτική μου έξαψη.
Η μόνη σωματική επαφή των δύο ηρώων, μέσω των χεριών.
Κυριαρχούν τα βλέμματα, αθώα στην αρχή, γεμάτα υπονοούμενα και ερωτισμό στη συνέχεια.
Δεν έχω δει πιο ερωτική σκηνή. Και σίγουρα δεν θα ξαναδώ.
Για πολύ καιρό ήμουν ερωτευμένος με την Βίργκω.

Η πορεία του Γιάννη Ζαβραδινού στην τηλεόραση λίγο πολύ γνωστή.
Την Ελεωνόρα Σταθοπούλου, που μου ενέπνευσε τόση λαγνεία, στην πρώτη εφηβική μου ηλικία, παρακολούθησα έκτοτε όσο μπορούσα.
«1922» και «Μπορντέλο» του Νίκου Κούνδουρου, «Ένας ήσυχος Θάνατος», της Φρίντας Λιάππα, μέχρι που έχασα τα ίχνη της. Πρόσφατα διάβασα ότι είναι συγγραφέας και αγιογράφος.
Και στο Λεμονόδασος πήγα, απέναντι από τον Πόρο, πριν χρόνια, με την οικογένεια μου, δεν τους φάνηκε κάτι το ιδιαίτερο και απόρησαν με την επιμονή μου να περιπλανηθώ αρκετή ώρα μόνος μου, χαμένος σε σκέψεις και αναμνήσεις.

Γιατί μερικά χρόνια μετά την προβολή της σειράς, φοιτητής στο πρώτο έτος, γνώρισα τον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου.
Μέσα στο πάθος που μου ενέπνευσε, τις ατέλειωτες ώρες της ένωσης μας, ξέχασα και την ερωτική σκηνή του «Λεμονοδάσους» και όλες τις άλλες γυναίκες.
Τη φωτογραφία της κρατούσα το καλοκαίρι, στο νησί, την έδειξα στον αδελφικό μου φίλο και τον άκουσα να αναφωνεί με έκπληξη : «- Η Βίργκω ! ».