Όταν όλα γύρω καταρρέουν,
και η σιωπή πέφτει βαριά,
ποιος θα έχει το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη;
και ποιος να τη δεχθεί ;
Ποιος να διώξει τους δαίμονες μακριά,
το βράδυ, στο σκοτάδι ;
... ή μήπως δε μας νοιάζει πια ;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μα, βράδυ και σκοτάδι
ΑπάντησηΔιαγραφήόπου τίποτα δεν καταρρέει
και απουσιάζουν και οι δαίμονες,
είναι απλώς
-απλούστατα-
σαν μεταλλαγμένη ημέρα...
Είθε τα βράδια σου να είναι πιο φωτεινά από τα δικά μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο φως εμείς επιτρέπουμε να μην απαλύνει το πόνο μας. Μην κλείνεις τις κουρτίνες. Δεν μπορεί, δε γίνεται να είναι πάντα νύχτα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι η συγνώμη...όταν ειπωθεί από καρδιάς διαφέρει από εκείνη που στρίμωξε το φιλοτιμο σε συρτάρια.
Τα φιλιά μου
και μια φωτεινή χρονιά εύχομαι
Nα σαι καλά Τonia.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕύχομαι και σε σένα Καλή Χρονιά.