Η ζωή χωρίς εμένα

Η ζωή χωρίς εμένα !
Πόσο παράξενη έκφραση αλήθεια.
Θα έπρεπε να ακούγεται σαν ερώτημα, αλλά είναι μία τραγική διαπίστωση, με όλη την συνειδητοποίηση της ματαιότητας του γεγονότος.
Τι σημασία έχει η ζωή αλήθεια, χωρίς εμένα ;
Και πόσο μελόδραμα μου είχε φανεί παλαιότερα η ταινία με τον ίδιο τίτλο, αρνήθηκα μάλιστα να την δω μέχρι το τέλος.

Όλη μέρα στο κοσμοπολίτικο νησί άκουγαμε ένα σουξεδάκι «έλα νύχτα» και ξαφνικά ήρθε η νύχτα και πήρε εμένα.
Τότε που πρωτόδα το σημάδι στο σώμα μου.
Σημάδι ότι κάτι κατατρώει τα κύτταρα μου, τα διηθεί.
Ακούγεται κοινότυπο, αλλά πραγματικά μου «κόπηκαν τα πόδια», έπαψαν άμεσα και στιγμιαία να με στηρίζουν και ένοιωσα τον ιδρώτα να με κατακλύζει.
Και μετά ήθελα να τρέξω. Να τρέξω να ξεφύγω από τι ;
Από το σώμα μου ;
Το σώμα μου, που με πρόδωσε, που το πήρε η νύχτα ;

Και μετά ;
Έτσι απλά, συμβιβάστηκα με την ιδέα, άρχισα να σκέφτομαι πώς θα οργανώσω την σύντομη ζωή μου, τι θα κάνω με τα παιδιά, μήπως να γίνω σκληρός να με μισήσουν, να μην τους λείψω ;
Δεν τα κατάφερα, άρχισα να τους κάνω όλες τις χάρες, να είμαι περισσότερο διαχυτικός.

Και ν’ αποφεύγω το βλέμμα της, το ήξερε, ουσιαστικά αυτή το είδε το σημάδι.
Το απέφευγα όχι για να μην δει το δικό μου το δακρυσμένο, αλλά, δεν ξέρω, σαν να είχα κάνει κάτι.
Σαν να μην μπορούσα να απαντήσω στο ερώτημα που μοιραία θα μου έθετε το δικό της βλέμμα - πώς μ’ αφήνεις τώρα ;
Είπα και ΄κείνη τη μαλακία, ο συνήθως εγκρατής, πώς μου ξέφυγε, όταν την είδα στην βιτρίνα του κοσμηματοπωλείου, στην προσπάθεια να προσποιηθούμε ότι δεν συμβαίνει κάτι -θες να σου το πάρω αυτό, να με θυμάσαι ; και αμέσως δαγκώθηκα όταν γύρισε και με κοίταξε δακρυσμένη.

Πόσο μπορεί κανείς ν΄ αγαπήσει τη ζωή του ;
Πόσο μπορεί να εκτιμήσει το άγγιγμα ενός χεριού, το τυχαίο χάδι ενός παιδιού, το γέλιο ενός άγνωστου, μια μυρωδιά ;

Πέρασαν γρήγορα οι δύο μέρες.
Τελικά οι εξετάσεις έδειξαν ότι δεν ήταν κάτι σπουδαίο, φαινόταν σοβαρό αλλά δεν ήταν, μια απλή χειρουργική ταλαιπωρία.

Τόσο κωμική αυτή η ιστορία και τόσο τραγική ταυτόχρονα.